നിനക്ക്......

പ്രിയേ...

ഞാൻ നിന്നെ ഒരേ സമയം

ശബ്ദവേഗം കൊണ്ട് 

പ്രണയിക്കുകയും

പ്രകാശവേഗം കൊണ്ട്

മറക്കുകയും ചെയ്യുന്നു...

മഴയായ്,മഞ്ഞായ്,വേനലായ്

ഋതുക്കളിൽ നീയെന്നെ പുണരുന്നതും

ഒടുവിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികളിൽ കണ്ണീർ പടർത്തി

അകന്നുപോകുന്നതും

അകക്കണ്ണുകൊണ്ടറിയുന്നു...

നീ പറത്തിവിട്ടസ്വപ്നങ്ങൾക്ക്-

ആകാശത്തേക്കാൾ വ്യാപ്തിയുണ്ടെന്നറിഞ്ഞത്-

നീയെന്നടുത്തില്ലാതിരുന്നപ്പോഴാണ്.

മനസ്സിന്റെ ഭിത്തിയിൽ നീയെന്ന ചിത്രം-

മങ്ങാതെ, മായാതെ നിൽ‌പ്പൂ....

നീയൊരു പുഴയെങ്കിൽ;

ഒരു കുമ്പിൾ ജലമെനിക്കു വേണം..

ഭൂമിയെങ്കിൽ; ഒരുപിടി മണ്ണ്.

ആകാശമെങ്കിൽ;കൺനിറയെ കാഴ്ച...

ഏതിലാണ്,എന്തിലാണ്-

നീയെന്നെ ഒടുക്കം-

ലയിപ്പിക്കുന്നതെന്നറിയില്ലല്ലോ?

എന്തിലായാലും;

അതിൽ നിന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ

ചൂടും ചൂരുമുണ്ടായിരിക്കണം...

കാരണം;

ഞാൻ നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു......

                                                                                   നിയാസ്.പി.മുരളി

എന്റെ മകൾക്ക്.......

ഒരു മഴ;

തോരാതെ പെയ്യുന്നതും കാത്ത്-

ഞങ്ങളിരുന്നു,

ഒടുവിലവൾ വന്നു,

ഒരു വർഷകാലത്തിന്റെ മുഴുവൻ-

പ്രണയഭാരവുമായി...

കുളിരോലുന്ന ഒരു മഴത്തുള്ളിയായി

അവളെ ഞങ്ങൾ;

നെഞ്ചിൽ ചേർത്തു വെച്ചു,

ഹൃദയത്തോട് ചേർന്നലിഞ്ഞ്-

ഞങ്ങളിൽ ലയിച്ചമരും വരെ....

ഒരു പുലർകാലമഴ നനഞ്ഞിറങ്ങിയ അവളെ-

മഴയെന്നു തന്നെ ഞങ്ങൾ വിളിച്ചു...

അവളുടെ ചിരി;

ഒരു പെരുമഴക്കോളിളക്കത്തിന്റെ-

ചിണുങ്ങലായിരുന്നു...

അവൾ പരത്തുന്ന സന്തോഷത്തിന്റെ-

സുഗന്ധത്തിന്-

പുതുമണ്ണിൽ വീണലിഞ്ഞ മഴ പരത്തിയ-

ഗന്ധമായിരുന്നു.......

ഈ മഴക്കാലത്ത്-

എന്റെ വീടിന്നുമ്മറത്ത്-

മഴ;നീർച്ചാലു തീർത്ത വഴികളിൽ-

കളിയാടിത്തിമിർക്കാൻ-

അവൾ ഇപ്പോഴേ പിച്ച വെച്ചു തുടങ്ങി;

അവൾ നനഞ്ഞിറങ്ങിയ-

മഴയുടെ ഓർമകളിൽ.......

                                                                                                                           നിയാസ്.പി.മുരളി