മമ്മൂട്ടിന്റെ ഡ്യൂപ്പ്...

"ഇപ്പച്ചീനെ കാണാൻ മമ്മുട്ടീനെ പോലെണ്ട്.. "

രാവിലെ തന്നെ ചാരുപടിയിൽ ഇരുന്ന് പേപ്പർ വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ഞാൻ തല പൊന്തിച്ചു നോക്കി...

അന്നയാണ്..
കൊറേ നേരമായി ഓള് എന്റെ നേരെ അപ്പുറത്ത് വന്നിരുന്ന് തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും നോക്കിണ്...
എന്നിട്ടാണി ഡയലോഗ്‌...

"ജ്ജ് ഒന്ന് പൊയ്ക്കാ അന്നേ, രാവിലെ തന്നെ ആളെ പ്രാന്താക്കാണ്ടെ"

ഞാൻ പിന്നെയും പേപ്പറിൽ തല പൂഴ്ത്തി..

"അല്ലപ്പിച്ചയെ..
സത്യം..ഇങ്ങക്ക് സംശയണ്ടെങ്കില് ഇല്ലുനോട് ചോദിച് നോക്കി"

ഓള് വിടാൻ ഇള്ള ഭാവം ഇല്ല...

"നോക്ക് ഇല്ലോ, ഇപ്പച്ചിക്ക് മമ്മുട്ടീന്റെ മൊഖം പോലെല്ലേ"

"അതന്നെ..."

ഓളും ശരിവെച്ചു..

പലരെ പോലെ ഇണ്ടെന്ന് പലരും പറഞ്ഞിട്ടും ഞാൻ വിശ്വസിച്ചീല..
ഇതിപ്പോ ന്റെ മക്കളെന്നെ പറയുമ്പോ...

ഞാൻ പേപ്പർ മേശയിൽ വെച്ച്, താടി പിടിച്ച് അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ആക്കി നോക്കി....

ഹേയ്..അത് ശരിയാവൂല...

ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

എന്നാലും മനസ്സ് വരാതെ ഡൈനിങ്ങ് ഹാളിലെ കണ്ണാടിൽ പോയി നോക്കി..

മുഖം കോണിച്ചും,
ചരിഞ്ഞും, മുടി ശെരിയാക്കിയും ശ്വാസം പിടിച്ചും ഒക്കെ നിന്ന് നോക്കി...

എനിക്ക് എന്നെക്കുറിച്ച്‌ അത്ര മതിപ്പ് പോരാ..
ഞ്ഞി കുട്ടികൾക്ക് തോന്നിയാൽ കുറ്റം പറയാനും പറ്റില്ലല്ലോ...
പിള്ള മനസ്സിൽ കള്ളമില്ല എന്നല്ലേ..?😘

"കുട്ട്യേൾ പലതും
പറയിൻടെന്ന് കരുതി ങ്ങക്ക് ഇതെന്തിന്റെ പ്രാന്താ.."

കുട്ടികളുടെ വർത്തമാനവും
കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിലുള്ള എന്റെ ഗോഷ്ടിയും കണ്ട് പ്രിയതമ വാതില്ക്കല്..

"എടീ പ്രായം മുപ്പത്തെട്ടായി..
പ്രായായിന്നൊക്കെ ജ്ജ്ല്ലേ പറയാറ്..
ഇപ്പൊ നോക്ക് കുട്ട്യേൾക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി.. അനക്കല്ലേ ന്നെ ഒരു വെലല്ല്യാത്തത്.
പൊറത്തെറെങ്യാ പെണ്ണുങ്ങളൊക്കെ ഇങ്ങനെ നോക്കണതിന്റെ കാര്യം ഇപ്പളല്ലേ മനസ്സിലായത്...
പണ്ടും അങ്ങനെത്തന്യാനി..
അല്ലെങ്കിലും കുട്ട്യേൾ സത്യമേ പറയൂ...."😍

എന്ന് മമ്മുട്ടി സ്റ്റൈലിൽ കൈകുത്തി കൊണ്ട് കാണിച്ചു....

ഞാൻ തള്ളി മറിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു...

"കണ്ടാലും പറയും"😡

ന്നും പറഞ്ഞ് അകത്തേക്ക് പോകുന്ന ഓളുടെ പിന്നാലെ "പൂമാനമേ" പാടി അഭിനയിച്ച് ഞാനും
ഇതെല്ലാം കണ്ട് കൊണ്ട് മക്കളും.....

രാവിലെ ചായ കുടിക്കുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സിൽ കുട്ട്യേൾ പറഞ്ഞതായിരുന്നു...

"ഏത് പടത്തിലെ മമ്മുട്ടീന്റെ പോലെയായിരിക്കും ഞാന്..🤔

എനിക്ക് എന്നെത്തന്നെ കാണാൻ പറ്റാത്തൊണ്ടു ആകെ ജിജ്ഞാസ...
മമ്മുട്ടി അഭിനയിച്ച നൂറു കണക്കിന് പടങ്ങൾ  മനസ്സിലൂടെ ട്രെയിൻ വിളിച്ച് കടന്ന് പോയി...

കിംഗ്‌..
സാമ്രാജ്യം..
ന്യൂ ഡൽഹി...
അങ്ങനെ പൗരുഷം തുളുമ്പുന്ന നിരവധി സിനിമകൾ...
(ടിവിയിൽ പഴയ പടങ്ങളുടെ പൂരമാണിപ്പോ..സ്കൂൾ പൂട്ടിയപ്പോ അതും കണ്ടിരിക്കലാണ് മക്കളെ പ്രധാന പണി..അതാണീ പഴയ സിനിമ പേര് ഓർത്തത്),..

"എന്താ ഇപ്പച്ചിയെ?"

എന്റെ ആലോചനയും വിരല് കൊണ്ടുള്ള കണക്ക് കൂട്ടലും  കണ്ടപ്പോ മേശയുടെ അപ്പുറത്ത് ചായ കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അന്നയുടെ ചോദ്യം...

"അല്ല.. ജ്ജ് ഏത് പടത്തിലെ മമ്മുട്ടീനെ പോല്യാണ് ഇപ്പച്ചീ ന്നാ പറഞ്ഞത്...

"അത് മമ്മുട്ടി ഈ പുട്ടൊക്കെ തിന്നാൻ ഇഷ്ടള്ള പടം..
മമ്മുട്ടിക്ക് ചെറിയ പ്രാന്തിണ്ട്...
ഒരു അമ്മ കൂടെണ്ട്...
എന്നിട്ട് ആൾക്കാരൊക്കെ ഓനെ അടിക്കും....."

ഓള് അധികം വിശദീകരിക്കണ മുന്നേ എനിക്ക് പടം കിട്ടി...
ഊതി വീർപ്പിച്ച ബലൂണിന്റെ അടിയിൽ അവൾ ചെറിയ ഒരു സൂചി കൊണ്ട് ഒരു കുത്തു കുത്തി; കാറ്റ് ഫോനി ചുഴലി പോലെ ഒഴിഞ്ഞു പോയി......😤

വായിലേക്ക് കടല കൂട്ടി കുത്തി കയറ്റിയ പുട്ട് പാതി വഴിയിൽ നിന്ന് പോയി...🤯

ഇല്ലുവും അന്നയും ചിരി നിർത്താൻ കഴിയാതെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു...🤣

"ദുഷ്ടകൾ..."😡

"കണ്ടാലും തോന്നും..
പിന്നെ പുട്ട് വല്യ ഇഷ്ട്ടും ആണല്ലോ....?"

അകത്ത് നിന്ന് പ്രിയതമയുടെ ആഹ്ലാദ മൊഴി..

NB: Don't under estimate children's..
ചിലപ്പോൾ ചില ചെറിയ വലിയ പണി കിട്ടിയേക്കും...

*സിനിമ ഏതാണെന്ന് മനസ്സിലായവർ കമന്റിടുക* ...

ആ മമ്മുട്ടി ഞാനല്ല...
ഇപ്പോഴും..
എപ്പോഴും..

*നിയാസ്.പി.മുരളി*

വെയിൽ ചിത്രങ്ങൾ...

*"വെയിൽ ചിത്രങ്ങൾ* "

"പ്ടെ"
എന്തോ പൊളിഞ്ഞു വീഴുന്ന ശബ്ദം..
തെക്കേ പറമ്പിൽ ആടിന് വെള്ളം കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്ന ഉമ്മ എണീറ്റ് ഓടി...

മുള്ള് വേലിയുടെ അടുത്തുള്ള പേരമരത്തിൽ വവ്വാലിനെ പോലെ പറ്റിപിടിച്ച ഞാനും ചാടിയിറങ്ങി...

രണ്ട് ദിവസമായി നിർത്താതെ മഴ പെയ്യുക തന്നെയായിരുന്നു...
ഓടും പട്ടികയും എന്നേ പൊളിഞ്ഞു വീണ അടുക്കളയുടെ ചുമര് മഴയിൽ നന്നായി കുതിർന്നിരുന്നു...
അത് ഒന്നാകെ പൊളിഞ്ഞു വീണതാണ്...

ഉമ്മ താടിക്ക് കൈയും കൊടുത്ത് കുമ്പിട്ടിരിക്കുന്നു..
ഇനി ആകെ പൊളിയാൻ ബാക്കിയുള്ളത് രണ്ട് മുറിയും കോലായും ചാരുമുറിയും മാത്രം...
അതിലൂടെ തന്നെ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും
രാതിയും പകലും ഒളിഞ്ഞു നോക്കാനായി ഓട് പൊട്ടിയ വലിയ തുളകൾ...

അപ്പോഴേക്കും ശബ്ദം കേട്ട് അയൽവാസികൾ എത്താൻ തുടങ്ങി...
അന്നങ്ങനെയായിരന്നല്ലോ?

ഭൂമിതർക്കത്തിന്റെ കേസ് കോടതിയിലായത് കൊണ്ട് വീടിന്റെ മേൽ ഒരു നിർമാണവും പാടില്ലെന്ന് കോടതി പറഞ്ഞ നാളുകൾ...

പഴയ നൂൽചാക്ക് കൊണ്ട് ഒരു വാതിലിന്റെ രൂപം ഉമ്മ ഉണ്ടാക്കി...
അതിനിടയിലൂടെ വീട്ടിൽ വളർത്തിയ ആടും പശുവും കോഴിയും പട്ടിയും പൂച്ചയും സ്വയ്ര്യ  വിഹാരം നടത്തി...

ഒരു അരിവാളിന്റെ സുരക്ഷിതത്വത്തിൽ കിടന്നുറങ്ങിയ നാളുകൾ..
ചെറിയ ഒച്ച കേട്ടാൽ മതി; ഉമ്മ എണീക്കും..
കൂടെ ഞാനും..
ശരീരമുറങ്ങി; മനസ്സുറങ്ങാതെ കിടന്ന നാളുകൾ...
അതു കൊണ്ടാവാം ഇപ്പോഴും ഒരു ചെറിയ ഒച്ച പോലും എന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തുന്നത്...

ഒരു ചെറിയ വീടായിരുന്നു അത്..
ഓട് മേഞ്ഞ,
സിമന്റ് അടർന്ന് വീണ,
പട്ടികയും കഴുക്കോലും ചിതലരിച്ച് പൊട്ടിപ്പോയ ഒരു ചെറിയ വീട്..
പൊട്ടിയ ഓടുകൾക്കിടയിൽ തിരുകിയ എക്‌സ്‌റേ ഫിലിമുകൾ താഴെ വരയ്ക്കുന്ന വെയിൽ ചിത്രങ്ങളാണ് ഞാൻ ആദ്യം കണ്ട സിനിമ..

പൊട്ടിയ ഓടുകൾക്കിടയിലൂടെ താഴെ വെച്ച പാത്രത്തിൽ മഴവെള്ളം വീഴുന്നതിന് ഒരു ശബ്ദമുണ്ടായിരുന്നു..
ഒരു താളവും..
അതായിരിക്കണം ഞാൻ കേട്ട താരാട്ട് പാട്ട്...
മഴ നനയാതെ ഏതെങ്കിലും മൂലയിൽ കൂനിയിരുന്ന് ഉറങ്ങിയ നാളുകൾ...

കേസ് കോടതിയിൽ നീളും തോറും വീടിന്റെ വലുപ്പവും കുറഞ്ഞു വന്നു...
അടുക്കള പൊളിഞ്ഞു..
ഇടനാഴി പൊളിഞ്ഞു...
ചാരുമുറി പൊളിഞ്ഞു...

ആർക്കും എപ്പോഴും കേറിവരാവുന്ന,
വീടെന്ന സുരക്ഷിതത്വം നഷ്ടപ്പെട്ട നാളുകൾ...

ഒടുവിൽ കോടതി വിധി വന്നു..
വീടിരിക്കുന്ന ഭാഗം ഞങ്ങൾക്ക്....
ആയിടക്കാണ് പഞ്ചായത്തു വഴി ഗവർമെന്റ് രണ്ട് ലക്ഷം കൊടുക്കുന്നുണ്ടെന്നു കേട്ടത്...

ഉമ്മ പഞ്ചായത്തിലേക്ക് ഓടി..
പിന്നാലെ ബോബനും മോളിയിലെ പട്ടിയെ പോലെ ഞാനും..

അപേക്ഷ പാസായി..
പിന്നെ ഓട്ടം തന്നെയായിരുന്നു....
തിന്നാൻ പോലും വകയില്ലാത്ത ഞങ്ങൾ ഒരു വീടിന് വേണ്ട പണമുണ്ടാക്കാൻ...
പണി തീരുന്ന മുറയ്‌ക്കെ ഗവർമെന്റ് പണം തരൂ...

പലരോടും ചോദിച്ചു..
പലരും തന്നു..
സിമന്റ് ആയും മണലായും കമ്പിയായും...
പുച്ഛമായും...

പലരോടും കടപ്പാടുണ്ട്..
പണം നോക്കാതെ കോണ്ക്രീറ്റ് ചെയ്ത് തന്ന ബാവുട്ടിയേട്ടൻ...
വയറിങ് ചെയ്ത വിനീഷ്, ബാബു...
സിമന്റും കമ്പിയും കടം തന്ന കോനാരി സ്റ്റീൽസ്...
പണം കടം തന്ന സുഹൃത്ത് സുജിതയുടെ അച്ഛൻ...
രാവും പകലും എന്റെ കൂടെ നിന്ന അനിയൻ സമീർ, മുനീർ...
പിന്നെയും എണ്ണിയാലറിയാത്ത ആളുകൾ ....

എനിക്കൊപ്പം
ഞങ്ങൾക്കൊപ്പം വീടും വളർന്നു..
പണ്ട് ചിലവ് കുറക്കാൻ ഓടിട്ടു വാർത്തത് പിന്നെ ലീക്ക് വന്നു.....
മഴ പെയ്താൽ ചുമരുകൾക്കിടയിലൂടെ വെള്ളം പുതഞ്ഞു വരാൻ തുടങ്ങി..

ഒരു ഭാഗത്ത് തീരുമ്പോൾ അടുത്ത ഭാഗത്ത്...
അങ്ങനെ ഏച്ചു കെട്ടലുകൾ ഒരുപാട് നടന്നു..
സർവെയർ ആയപ്പോ
ഓഫീസ് വീട്ടിലാക്കി...
വീടെന്ന പഴയ സ്വപ്നത്തിൽ നിന്ന് ഒരാവശ്യം എന്ന നിലയിലേക്ക് വളർന്നു...

പത്ത് വർഷങ്ങൾ...
ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങൾ....
ഇപ്പോൾ വീട് അതിന്റെ പൂര്ണതയിലാണ്...
പണ്ടുണ്ടായിരുന്നതിനെക്കാൾ ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങളോടെ...

എങ്കിലും
ആ പഴയ വീട്ടിൽ
ഉമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച് കിടന്ന്...
കഥകൾ കേട്ട് ...
അതിന്റെ അത്ര സുഖമോ മനസ്സമാധാനമോ ഞാനിപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്നില്ലെന്നതാണ് സത്യം...

അന്ന് അസാമാന്യ ധൈര്യത്തോടെ ജീവിതത്തിന്റെ തിരിച്ചടികളെ നേരിട്ട ഒരു പെണ്ണ് എന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു..
എന്നും എപ്പോഴും എന്റെ
റോൾ മോഡലായ എന്റെ
ഉമ്മ....

ഓർമ്മകളായ
ഓടുകൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന വെയിലിനെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ട്.....

*നിയാസ്.പി.മുരളി* ..