നിന്നോട് ഞാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടത്,
ഒരു വസന്തത്തിന്റെ തെളിമയായിരുന്നു...
പക്ഷെ,
നീ തന്നത് ഒരു പ്രഭാതത്തിന്റെ നൈർമല്യമായിരുന്നു.
നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ പൂത്തുവിടർന്നത്-
പ്രണയത്തിന്റെ മഞ്ഞുതുള്ളികളായിരുന്നില്ല-
എന്നു നീ പറയരുത്!
എനിക്കതസഹനീയമാണ്!
കണ്ണിലാകെയും നീയാണ്.
പുലർകാലഗീതമായ് അതെന്നെ ഉണർത്തുന്നു...
ഒരു രാപ്പാടിയായ് താരാട്ടു പാടി ഉറക്കുന്നു...
ആദ്യമായ് കണ്ട നിറമുള്ള സ്വപ്നമാണു നീ
വസന്തത്തിൻ ചിറകേറി പൂക്കൾ വിടരുന്നതും
പുതുനിലാവിനെ, ചിത്രങ്ങളെ കിളികൾ-
പാടിയുണർത്തുന്നതും
വസന്തത്തിലെന്റെ തളിർത്ത
പ്രണയമരത്തിൽ വിരുന്നെത്തിയ
മഞ്ഞുതുള്ളിയായിരുന്നു നീയെന്ന്
എനിക്കു പറയാം..
നിനക്കതിഷ്ടമല്ലെങ്കിലും!
നീ വെറുക്കുന്നുവെങ്കിലും!...
നിയാസ്.പി.മുരളി
